Een inclusieve toekomst is een rijke bron van inspiratie bij tal van jonge kunstenaars. In taal, beeld, dans en muziek geven schrijvers spoken word artiesten, muur kunstenaars, fotografen en andere creatieven uitdrukking aan de verbondenheid zoals die voelbaar was op de Erasmusbrug.
Zij gaan voorop in een zoektocht waarvan niemand weet waar hij toe leidt. Duidelijk is in ieder geval dat het niet meer gaat om eerste, tweede en derde generatie niet westerse migranten die zich moeten aanpassen aan de Nederlandse cultuur. Zelfbewuste jongeren leren elkaars cultuur, tradities, taal en muziek kennen.
Ze nemen eruit over wat hen aanspreekt en ontwikkelen een eigentijdse, verbindende jongerencultuur. Met nieuwe omgangsvormen en eigen manier van communiceren zetten jonge Rotterdamse een aanstekelijke en hoopgevende stip aan de horizon.
Omgekeerde integratie
Broederliefde was in 2021 voor de zevende keer op rij winnaar van de FUNX Music Award. In de groep zitten jongens van Kaapverdiaanse, Antilliaanse en Dominicaanse afkomst. Hun nummers zijn een mix van hiphop, Afro-Caribische en West Afrikaanse muziek.
Hun hits staan op de playlist van kids uit alle Rotterdamse wijken, ongeacht de politieke voorkeur van hun ouders. Hun muziek gaat door alle lagen van de bevolking, zo constateerde Kesia Smith, die als research & insights manager bij Urban platenlabel Top Notch heeft gewerkt. Veel jongeren in Rotterdam groeien op met verschillende culturen in hun familie, in hun vriendenclub, op straat en op school.
Ze switchen in een split second tussen de buitenlander, de Nederlander en de zoveelste generatie migrant. Deze mix creëert een nieuwe identiteit die zich vooral uit in taal en muziek, in hiphop. Volgens Smit speelt in de teksten van hiphopartiesten de koloniale geschiedenis nauwelijks een rol.
Ze rappen ook niet over alledaagse racisme. Hun roots eren ze door de sounds en taal in hun nummers, afkomstig uit de muziek die ze van huis uit hebben meegekregen en die ze voortdurend vernieuwen. Hiphop ontwikkelt taal met nieuwe woorden als duku, dushi en feti, die intussen iedereen kent. De muziek komt steevast binnen als nummer 1 op de hitlijsten.
Ook witte pop- en hiphop artiesten groeien op met een mix aan culturen. Zij maken eveneens deel uit van de nieuwe jongerencultuur en ook zij nemen in hun muziek van verschillende etnische groepen taal en sounds over. Smit noemt dat omgekeerde integratie.
Zo stelt zij zich ook de nieuwe samenleving van Rotterdam voor, samen met het voorbeeld van hiphop. ‘Want op het pad dat we zijn ingeslagen, is geen weg terug.’ Uit publicatie ‘Koloniaal Rotterdam’ door Liane van der Linden en Els Schellekens
