Voor het eerst start het fameuze Blue Grass Festival op het Pijnackerplein op vrijdagavond. De spits wordt afgebeten door de Red Rockers, enthousiaste kinderen met Ukelele van school het Plein. Ze zingen ‘You are my sunshine’ vergezeld van hun muziekleraar en onder luid applaus van het publiek. De Mourning Glories sluiten hier direct op aan. In de vijftiger jaren outlook met charmante korte sokjes bespelen ze banjo, harmonica, baston, gitaar en viool. De liedjes doen je wegdromen en brengen je hele lichaam in beweging. Schitterend is het nummer ‘Sweet Patato Pie’. Als ook de bassaxofoon en de trompet aansluiten blijkt er wel een heel orkest te huizen onder de wonder- koepel.
Het publiek verkast van de koepel naar het ‘Stable’ podium en vice versa. Er wordt enthousiast gedanst op muziek van de Pine Street Ramblers uit de Sierra Nevada heuvels en The Leadbeaters met een oproep aan alle hopelozen en rebellen. Hele families vleien zich heerlijk in het gras. Het krioelt van de kinderen. Kleurrijk is het publiek, zeker met vintage jurken, laarzen, hoeden, Monroe haar, hoeden, baarden en Schorem kapsels. De tattoos vertellen hun eigen verhaal en de sfeer is compleet relaxed. Wild vlees pruttelt op het vuur en wat verder walmt de luie huisvrouwen patat.
Geen Blue Grass zonder stripboeken en ingelijste cartoons. Wat te denken van de tegenpsychiatrie die letters als mensen behandelt? Geen heilige koeien op het festival, kinderen kunnen lekker krijten op een ouderwetse Chevrolet. We tappen op de tonen van Stompin’Dave. Dave is een gigant op de banjo en begenadigd danser. Op Blue Grass kan je niet stilstaan. We zwemmen weg op de songs van de ééneiige tweeling Tangarine, de beroemdste folkbroers van Nederland. We love Blue Grass!
Een uitgebreide reportage is te vinden op Drie dagen Bluegrass op Pijnackerplein
