De volledige reportage kan je vinden op Noord010inbeeld
De tekst van de toespraak van Frank Hamelink vindt je hier
Op 4 mei vonden twee herdenkingen van lokale gebeurtenissen tijdens de tweede wereldoorlog plaats. Bijzondere gedichten, de altijd weer ontroerende taptoe met twee minuten stilte, bloemenleggen en een krans van de Wijkraden Noord.
Twee waardige en ontspannen herdenkingen met elk een 50-tal aanwezigen. Fijn om ook hierbij de saamhorigheid van Rotterdam Noord te ervaren.
‘s-Ochtends werd herdacht dat op 16 juli 1941 een Britse piloot zijn aangeschoten vliegtuig in de Noordsingel liet neerstorten. Hiermee werden levens en huizen van veel omwonenden gered. Ter nagedachtenis maakte kunstenaar Willem Verbon, met hulp van twee gevangenen in de toenmalige Noordsingelgevangenis, een monument dat nog steeds op de Noordsingel staat (t.h.v. 117).
In 1945 werd het monument gefinancierd door een inzameling bij inwoners van Rotterdam Noord en tegenwoordig is het geadopteerd door basisscholen De Klimop en Prinses Juliana. Na het openingswoord van Ingeborg Absil droeg de jongerenstadsdichter Oumaima Yahiaoui een prachtig gedicht voor. ‘Waterrimpels… die toch weer het thuis zullen luiden.’
Verzetsstrijders herdacht
‘s-Middags werden in de 1e Pijnackerstraat drie Rotterdamse verzetstrijders herdacht: Jacob van Hamelink, Emanuel Zwitser en Teunis van Est. Ze kwamen op 18 oktober 1942 om het leven, tijdens een inval bij een verzetsbijeenkomst in het toenmalige Hervormde Wijkhuis ‘Geloof en Vrijheid’.
Het bestuur van het Wijkhuis verzorgde de herdenkingsplaat van kunstenares Loeki Metz (t.h.v. 104). Nu hangt er een replica van het in 2022 ontvreemde origineel.
Na de opening door Martha Harel klonk de melancholische vioolmuziek van Annabelle Ferdinand. Bijzonder was de aanwezigheid van nabestaanden van de verzetsstrijders, waarvan Frank Hamelink zijn opa memoreerde.
Zelfgeschreven gedichten
Kinderen van Kinderparadijs Meidoorn droegen zelfgeschreven gedichten voor, gesteund door Wies van KIPA en Menno van Noorderdicht. Nikita, Jayden, Richmond en Sara verbeelden ieder op hun eigen manier het verdriet, de onmacht en frustratie van oorlog: ‘De wereld is in chaos… de mensheid vergaat.’, ‘We verliezen veel… is er een God?’, ‘Vrijheid, geen oorlog, geen vechten.’ en ‘En de mensen willen vrede.’
Zo raak en ronduit prachtig! Afgesloten door de viool met ‘De laatste rozen’ van dichter Thomas Moore. Opdat wij nooit vergeten.
