Als je op dit bankje zit, kijk je uit over de Rotte. De Rotte is de oorsprong van Rotterdam, namelijk vernoemd naar een dam in de Rotte. Wat zou Rotterdam zijn zonder Rotte? Als je het niet beter weet, is het vanzelfsprekend om hier op dit bankje te zitten met uitzicht op de Rotte. Corrie zat hier ook graag op dezelfde plek.
Maar zo vanzelfsprekend is dit niet. Corrie woonde op nummer 3 hier aan het Noordplein, toen ze op een dag eind jaren zestig De Havenloods uit de bus haalde en de schrik haar om het hart sloeg. Tegen haar man: ‘Er moet hier een vierbaansweg komen, daarvoor gaan ze de Rotte dempen. Maar dat gebeurt NIET!’ Corrie ging gelijk over tot actie. Samen met de bewoners stencil deze meer dan 10.000 folders om te verspreiden.
Er volgden protesten die steeds luider klinken, politieke partijen werden bestookt, een vergadering op het Stadhuis werd overvallen, bewoners trokken in protestmars naar het Stadhuis en presenteerden het plan voor een Groene Rotte. Intussen was de gemeente al begonnen met de sloop van 400 huizen voor het verkeersplan, wat nog maar een begin zou zijn. Het vergde een lange adem, maar met succes. In 1975 was het Rotte Tracé van de baan. Corrie: ‘We hebben de trots van Rotterdam gered; de Rotte is uiteindelijk niet gedempt.
Wijkorgaan Oude Noorden
De wijk Het Oude Noorden was er slecht aan toe. Veel woningen waren particulier bezit en jarenlang slecht onderhouden. Klein, keukentje van 1 bij 1 meter, kolen hokken en geen douche. Huisjesmelkers zoals Fennis lieten de woningen volledig verkrotten. Corrie zag de noodzaak om je als bewoners te organiseren en nam mede het initiatief tot de oprichting van Wijkorgaan het Oude Noorden, later Bewonersorganisatie Oude Noorden BON. Bij de Gemeente legde het Wijkorgaan 23 eisen op tafel.
In 1974 zag de doortastende wethouder Jan van der Ploeg in dat stadsvernieuwing alleen een succes kon worden als je daarin zou samenwerken met de bewoners. Pas nadat de gemeente voldaan had aan de 23 eisen kwam er een projectgroep Stadsvernieuwing tot stand. Samenwerken werd het sleutelwoord, al ging het er soms verhit aan toe.
Corrie was altijd prominent aanwezig, zij was de stem van de bewoners fractie. Ze was inspirerend, stond op het juiste moment op de barricaden en hield de boel bij elkaar in de wijk. Ze was een stabiele factor en verbindend. Ze wist bewoners te mobiliseren en zat tegelijkertijd met beleidsmakers aan tafel. Elke politicus wist dat als je iets deed, je met Corrie te maken kreeg.
Noordplein en Muziek op de Rotte
De Rotte en het Noordplein waren voor Corrie onlosmakelijk met elkaar verbonden. Corrie waakte over het Noordplein, het enige iepenplein van Nederland. Na de iepenziekte kwamen er nieuwe bomen, aangelegd met mooi straatmeubilair. Het Noordplein verdiende volgens Corrie een jaarlijks terugkerend evenement. Zo werd zij de initiatiefnemer van Muziek op de Rotte.
Eerst nog als één avond met klassieke muziek die zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld tot wat het nu is; drie dagen muzikaal avontuur. Corrie Ulenberg overleed op 16 maart 2024, een week voordat ze 89 jaar zou worden. Zonder Corrie zou het Oude Noorden er anders hebben uitgezien en zat u hier zeker niet te genieten van dit heerlijke uitzicht, ‘een van de parels van onze stad’ zoals Corrie dat zelf noemde.
Passie en strijdbaarheid
Dit herinneringsbankje is een ode aan Corrie Ulenberg. Het kunstwerk laat haar passie en strijdbaarheid zien. Het toont haar liefde voor de Rotte en de strijd die ze heeft gevoerd om de Rotte te behouden. Corrie is afgebeeld als een vrouwelijke Poseidon, een mythische god die waakt over de Rotte. Haar wapen, de trident, is gericht op het Stadhuis.
anuit die plek kwam het gevaar om van de Rotte een vierbaansweg te maken. Een ander aspect in het kunstwerk is muziek. In haar kielzog zweeft een hele rij muzieknoten die poëtisch meedeinen met de golven van de Rotte. Het staat voor haar liefde voor muziek en om dit een plek te geven in de wijk.
Waar muziek en Rotte samenkomen in het evenement Muziek op de Rotte. Het ontwerp is vormgegeven door kunstenaar Eddy Kaijser. Dit herinneringsbankje is gerealiseerd door bijdragen van: Havensteder, Cultuur Concreet en Gemeente Rotterdam
